Bah.

Openbare ruimtes zijn op allerlei mogelijke manieren vervelend: het feit dat iedereen het kan zien wanneer je een iets te grote hap van je eten neemt en bijna stikt terwijl je iets probeert te zeggen tegen je vrienden, het feit dat er vrijwel altijd een stelletje recht voor je neus elkaars stembanden probeert te raken met hun tongen, het feit dat de kans groot is dat er geen internet is en je dus niet kunt doen alsof je niet vriendloos bent, maken dat openbare ruimtes verschrikkelijk zijn om je in te bewegen. Er is één deel van de openbare ruimte die het in het wel heel bont maakt wanneer het gaat om monsterlijkheid: het openbaar toilet.
Er zijn drie manieren om het openbaar toilet te benaderen:
1. Hurken. Dit is voor de atleten onder ons, want hurken op zich is niet zo lastig, maar wel wanneer je de taak van het urineren ook nog eens op je neemt. Je wilt namelijk wel dat alles ook echt in de pot terecht komt (al kun je zien dat je voorgangers zich niet aan die ongeschreven regel hebben gehouden).
2. Het versieren van de wc-pot met toiletpapier. Je drapeert de witte slierten sierlijk over de pot en kijkt tevreden naar je papiercollage. Vervolgens ga je erop zitten. Het nadeel is dat deze klus tijd kost en dat je je kunstwerk door de pot moet spoelen.
3. Hardcore met je blote billen op de wc-bril gaan zitten. Je bent stoer, onbevreesd hopelijk resistent tegen alle bacteriën die zich nu aan je kont hechten. Na de daad sta je op en merk je dat je benen nat zijn van een onbekende vloeistof. Bah.

Openbare toiletten zijn een nachtmerrie waar je gillend uit wegrent. Je wast snel je handen, maar niets kan dat walgelijke gevoel wegspoelen. Behalve een heerlijke douche en een pas schoongemaakte wc. Bij jou thuis en nergens anders.

Een klein kind

Het is drie uur 's nachts. Ik slaap. Nee, wacht, ik sliep. Ik sliep eerst, maar nu word ik wakker. Waarom, vraag ik me af. Waarom moet ik nu weer wakker worden? Heeft mijn slaapritme enig idee wat voor een geweldige droom ik had? Ik probeer altijd eerst even mijn ogen stevig dicht te knijpen, maar het lijkt nooit te helpen. Dan weet ik al waarom ik wakker ben. Ik moet plassen.
Ik heb gehoord dat er mensen bestaan die gewoon weer in slaap kunnen vallen als ze moeten plassen. Het zijn wonderlijke wezens, die dat voor elkaar kunnen krijgen. Jammer genoeg ben ik niet een van die mensen. Bij mij eist mijn blaas alle aandacht op. Het wekt me uit mijn dromen en laat me niet meer gaan voor ik naar de wc ben geweest, maar ik ben eigenwijs. Ik blijf nog langer liggen.
Mijn blaas houdt niet van dit soort spelletjes. Dat merk ik, want na een uur proberen om in slaap te vallen, moet ik alleen maar nog meer plassen. Bovendien hoor ik allerlei rare geluiden, waardoor het al helemaal niet meer lukt omm de slaap te vatten. De stoel met kleding lijkt ineens verdacht veel op een moordenaar met een bochel en een lang mes en in de tijd dat ik uitvogel dat het nog steeds gewoon mijn stoel is, blijft mijn blaas zeuren als een klein kind dat een ijsje van zijn moeder wil.
Ik zucht, sta op, ga plassen en ga opgelucht weer in bed liggen, want nu kan ik eindelijk slapen. Tenminste, dat denk ik dan. Maar uiteindelijk blijkt dat ik zo lang wakker heb gelegen, dat ik de energie heb gekregen om een rondje te gaan hardlopen. Ik neem mezelf voor om nooit meer water of welk ander vloeistof dan ook te drinken. Ik droog liever uit dan dat ik 's nachts naar de wc moet gaan.