Ik ben geen slimme televisiekijker

Het is onvermijdelijk dat je op een dag, op een onbewaakt moment tijdens het kijken van televisie, wordt overvallen door een reclameblok. De slimme televisiekijker zapt weg tot deze afschuwelijke zes tot zeven minuten voorbij zijn, maar ik ben geen slimme televisiekijker. Als ik wegzap, bedenk ik me pas na een half uur dat ik nog een programma aan het kijken was en dan is het al lang weer afgelopen. Dat werkt niet en daarom ben ik gedoemd om reclames te kijken. Dit heeft een aantal gevolgen:
1. Ik heb een afschuwelijke hekel aan reclames en daarom barst ik af en toe uit in woede-aanvallen bij het zien ervan. Ik wou dat ik overdreef, maar het is echt zo. Ik kan ontzettend boos worden van die reclames waarin vrouwen van het type 'extra dun, sexy en huismoeder' een product aanprijzen met hun tandpastaglimlach. Maar er zijn wel meer erge reclames. Vrijwel allemaal krijgen ze een bijpassende sarcastische opmerking die ik afwissel met gezucht en boze blikken.
2. Omdat ik elke dag een bepaald aantal uur verspil met het kijken van reclames, ken ik ze vrijwel allemaal. Ik kan er zelfs een aantal helemaal naspelen. Dit heeft ertoe geleid dat ik meer dan gewoonlijk rare blikken toegeworpen krijg en dat mensen zich zorgen beginnen te maken over hoe veel tv ik kijk. Ook leidt het tot situaties als deze:
Ik: "... Dat was echt enorm grappig zeg, net als uit de reclame!"
Persoon: "Welke reclame?"
Ik: "Je weet wel, die reclame van dat ene bedrijf. Met die puppy."
Persoon: ???
Ik: ... "Zoveel tv kijk ik echt niet hoor."
Persoon, kijkt met rollende ogen weg: "Natuurlijk niet."
Toch zit er een positieve kant aan deze nachtmerrie. Ik weet als geen ander hoe lang zes minuten kunnen duren. Maar dat niet alleen. Er is bijna niemand die het meer kan waarderen wanneer een programma weer begint. En op dat moment besef ik me ineens dat ik nog naar de wc moest.

Onder mijn paraplu

Ik hield mijn paraplu laag om me af te schermen tegen de regen. De wind nestelde zich onder mijn jas en gaf me rillingen. Ik keek naar de plasjes water, waar mijn voeten hier en daar druppels lieten opspatten. In het water zag ik je weerspiegeling, rimpelend, alsof je vloeibaar en van papier was. Ik keek onder mijn paraplu door en ik hield mijn adem in bij het zien van je gezicht. Al die jaren hadden niets afgedaan aan mijn herinnering, je was precies zoals mijn geheugen me vertelde dat je was.
Je glimlachte. Ik zag verdriet. Ik kon het niet helpen, ik moest ook glimlachen, maar de regen versterkte mijn gevoelens. Tussen ons speelde elektriciteit gemene spelletjes die mijn hart sneller liet kloppen. Ik zei dat het lang geleden was en jij beaamde dat. Wat kon je anders?
De wolken gromden als een waarschuwing. Ik zei dat ik moest gaan, het was al laat en mijn sokken waren doorweekt. Je knikte begrijpend. Ik wist niet wat ik moest doen, dus ik liep weg. Ik draaide me nog om, ik wilde nog naar je zwaaien, maar je liep al verder, met je handen diep in je zakken en je hoofd naar beneden. Ik vroeg me af of ik me het allemaal het had voorgesteld, of je een voorstelling van mijn fantasie was. Ik riep je na, maar de wind nam mijn woorden mee. Het was beter zo.

Muziek: Adele

Adele is zo'n beetje een legende aan het worden, en dat op 21-jarige leeftijd. Maar ze verdient het. Op dit moment staat ze met het nummer Set Fire To The Rain op nummer één en met Rolling In The Deep op nummer twee in de top veertig. Dit nummer, Take It All, is even mooi en wekt evenveel emoties op als de hits.

Lief en schattig

Ik heb wel eens gehoord dat ik er lief en schattig uitzie. Lief en schattig. Ik kan het niet herkennen op de dagen dat mijn haren met clipjes op mijn hoofd zijn vastgepind, ik een trui aanheb van drie jaar geleden en mijn bril scheef op mijn neus staat, maar goed, met lief en schattig kan ik wel leven. Soms ben ik iets te lief. Ik kan namelijk ontzettend slecht voor mezelf opkomen. In mijn hoofd bedenk ik me dan hoe ik met een strenge pas op iemand afloop, ze recht in het gezicht aankijk en even goed vertel wat me dwarszit. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik naar mijn voeten sta te kijken terwijl ik zoiets zeg als: "Ja, nou, kijk, ik vond het gewoon niet zo leuk dat je dronken werd en over me heen kotste. Ik ben niet boos op je ofzo hoor, echt niet, je moet niet denken dat ik boos op je ben, maar ja, die stank krijg ik nooit meer uit mijn lievelingsshirt. Niet dat je stinkt hoor, maar kots heeft nogal een duidelijke geur. Snap je? Ik ben niet boos."
Hierdoor krijgt de ander (het is overigens een compleet fictionele situatie, als iemand over me heen zou kotsen, zou ik denk ik gaan huilen en zelf overgeven) het idee dat het allemaal goed is. Ik wilde het natuurlijk niet zo zeggen, maar ik wil anderen geen pijn doen. En zo begrijpt de ander nooit wat ik bedoel.
Toch is er af en toe een doorbraak. Het is nog steeds niet zo dat ik iemand recht in zijn of haar gezicht kan vertellen dat het me heel erg irriteert dat hij of zij alleen maar praten over hun kat, maar soms komt het er beter uit dan ik had gehoopt. Dan voel ik me niet lief en schattig meer, maar Wonder Woman, redder van de wereld. Op naar de volgende keer!

Follow my blog with bloglovin

Beschamend en geweldig tegelijk

Laat ik het maar opbiechten. Het valt me erg zwaar om dit te moeten vertellen, maar.. ik kijk Oh Oh Tirol.
Natuurlijk, ik weet ook wel dat het gezamenlijke IQ van onze Haagse vrienden ongeveer neerkomt op dat van een ringstaartaapje, maar ik kan het niet helpen om elke donderdagavond voor de tv te gaan zitten om hun belevenissen in de sneeuw te volgen. Ik vraag me af wat Tijgertje nu weer doet voor een sigaret en met welke opmerking Matsoe Matsoe dit keer komt. Het is beschamend en geweldig tegelijk. De tijd vliegt voorbij, net als de flesjes Flügel.
Het is wel duidelijk dat ik geen levenslessen van deze mensen leren, maar dat hoeft ook niet. Ik leer mijn lessen wel in de boeken. Maar het gaat ook niet om diepgang of wijsheid. Het is gewoon entertainment. Het voelt alsof ik in de dierentuin sta te kijken naar het apenverblijf. De apen slingeren heen en weer, slaan elkaar, vallen soms van een autoband af, maar klimmen dan weer op. Ze proberen elkaars aandacht te trekken en maken me aan het lachen. Wie heeft er diepgang nodig, als je ook Oh Oh Tirol kan kijken?
Elke donderdagavond sluit ik de gordijnen en zorg ik ervoor dat niemand ziet dat ik volledig voldaan zit te kijken naar een programma dat zo slecht is, dat het fantastisch is. Zo leeghoofdig, dat het bevrijdend werkt. Even ontsnappen uit de conflicten, aardbevingen en rampen in de wereld. Nu even kijken naar hoe Barbie met haar neus in de sneeuw valt.

Syndroom van teveel-luisteren-naar-maag

Vroeger, in de tijd dat ik in een utopie leefde, geloofde ik het niet wanneer mensen zeiden dat je nooit boodschappen moest doen met een lege maag. Ik knikte altijd ernstig, deed alsof ik het geloofde, maar stiekem lachte ik ze uit. Welke sukkel laat zich overhalen om dingen te kopen door een beetje honger?
Dat was vroeger. Nu eet ik eerst een grote maaltijd voor ik mijn tripje naar de Grote Albert neem. Ik kijk zo min mogelijk om me heen, want ik weet dat als ik ook maar een glimp opvang van iets dat lekker/vet/vol met suiker/vol met koolhydraten/kleurig verpakt is, ik verkocht ben. Ik weet niet hoe deze aandoening heet, maar ik noem het maar het syndroom van teveel-luisteren-naar-maag. Ik kan het niet helpen. Elke keer wanneer ik de winkel binnenloop en de heerlijke geur van brood en croissantjes mijn neusgaten binnendringt, word ik een soort jager-verzamelaar met maar één doel: vreten.
Zo komt het regelmatig voor dat ik naar de supermarkt ga met het lijstje GEZOND: fruit, groentes, bruine rijst, tofu, sojamelk, en terugkom met het lijstje SUIKERCOMA: chocola, ijs (het liefst stroopwafelijs, maar ik ben niet kieskeurig), koekjes, cake, je snapt mijn punt. Eenmaal thuis aangekomen kijk ik in mijn boodschappentas en probeer ik te begrijpen hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren. Ik kijk beschuldigend naar mijn maag, die alleen maar blij knort met deze nieuwe aanwinsten.

Muziek: Ming's Pretty Heroes

Ming is de frontvrouw van de geweldige band Ming's Pretty Heroes. Je kunt wel merken dat ze een enorm muzikaal talent is, wanneer ze het nummer Move speelt.