Lief en schattig

Ik heb wel eens gehoord dat ik er lief en schattig uitzie. Lief en schattig. Ik kan het niet herkennen op de dagen dat mijn haren met clipjes op mijn hoofd zijn vastgepind, ik een trui aanheb van drie jaar geleden en mijn bril scheef op mijn neus staat, maar goed, met lief en schattig kan ik wel leven. Soms ben ik iets te lief. Ik kan namelijk ontzettend slecht voor mezelf opkomen. In mijn hoofd bedenk ik me dan hoe ik met een strenge pas op iemand afloop, ze recht in het gezicht aankijk en even goed vertel wat me dwarszit. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik naar mijn voeten sta te kijken terwijl ik zoiets zeg als: "Ja, nou, kijk, ik vond het gewoon niet zo leuk dat je dronken werd en over me heen kotste. Ik ben niet boos op je ofzo hoor, echt niet, je moet niet denken dat ik boos op je ben, maar ja, die stank krijg ik nooit meer uit mijn lievelingsshirt. Niet dat je stinkt hoor, maar kots heeft nogal een duidelijke geur. Snap je? Ik ben niet boos."
Hierdoor krijgt de ander (het is overigens een compleet fictionele situatie, als iemand over me heen zou kotsen, zou ik denk ik gaan huilen en zelf overgeven) het idee dat het allemaal goed is. Ik wilde het natuurlijk niet zo zeggen, maar ik wil anderen geen pijn doen. En zo begrijpt de ander nooit wat ik bedoel.
Toch is er af en toe een doorbraak. Het is nog steeds niet zo dat ik iemand recht in zijn of haar gezicht kan vertellen dat het me heel erg irriteert dat hij of zij alleen maar praten over hun kat, maar soms komt het er beter uit dan ik had gehoopt. Dan voel ik me niet lief en schattig meer, maar Wonder Woman, redder van de wereld. Op naar de volgende keer!

Follow my blog with bloglovin

Beschamend en geweldig tegelijk

Laat ik het maar opbiechten. Het valt me erg zwaar om dit te moeten vertellen, maar.. ik kijk Oh Oh Tirol.
Natuurlijk, ik weet ook wel dat het gezamenlijke IQ van onze Haagse vrienden ongeveer neerkomt op dat van een ringstaartaapje, maar ik kan het niet helpen om elke donderdagavond voor de tv te gaan zitten om hun belevenissen in de sneeuw te volgen. Ik vraag me af wat Tijgertje nu weer doet voor een sigaret en met welke opmerking Matsoe Matsoe dit keer komt. Het is beschamend en geweldig tegelijk. De tijd vliegt voorbij, net als de flesjes Flügel.
Het is wel duidelijk dat ik geen levenslessen van deze mensen leren, maar dat hoeft ook niet. Ik leer mijn lessen wel in de boeken. Maar het gaat ook niet om diepgang of wijsheid. Het is gewoon entertainment. Het voelt alsof ik in de dierentuin sta te kijken naar het apenverblijf. De apen slingeren heen en weer, slaan elkaar, vallen soms van een autoband af, maar klimmen dan weer op. Ze proberen elkaars aandacht te trekken en maken me aan het lachen. Wie heeft er diepgang nodig, als je ook Oh Oh Tirol kan kijken?
Elke donderdagavond sluit ik de gordijnen en zorg ik ervoor dat niemand ziet dat ik volledig voldaan zit te kijken naar een programma dat zo slecht is, dat het fantastisch is. Zo leeghoofdig, dat het bevrijdend werkt. Even ontsnappen uit de conflicten, aardbevingen en rampen in de wereld. Nu even kijken naar hoe Barbie met haar neus in de sneeuw valt.

Syndroom van teveel-luisteren-naar-maag

Vroeger, in de tijd dat ik in een utopie leefde, geloofde ik het niet wanneer mensen zeiden dat je nooit boodschappen moest doen met een lege maag. Ik knikte altijd ernstig, deed alsof ik het geloofde, maar stiekem lachte ik ze uit. Welke sukkel laat zich overhalen om dingen te kopen door een beetje honger?
Dat was vroeger. Nu eet ik eerst een grote maaltijd voor ik mijn tripje naar de Grote Albert neem. Ik kijk zo min mogelijk om me heen, want ik weet dat als ik ook maar een glimp opvang van iets dat lekker/vet/vol met suiker/vol met koolhydraten/kleurig verpakt is, ik verkocht ben. Ik weet niet hoe deze aandoening heet, maar ik noem het maar het syndroom van teveel-luisteren-naar-maag. Ik kan het niet helpen. Elke keer wanneer ik de winkel binnenloop en de heerlijke geur van brood en croissantjes mijn neusgaten binnendringt, word ik een soort jager-verzamelaar met maar één doel: vreten.
Zo komt het regelmatig voor dat ik naar de supermarkt ga met het lijstje GEZOND: fruit, groentes, bruine rijst, tofu, sojamelk, en terugkom met het lijstje SUIKERCOMA: chocola, ijs (het liefst stroopwafelijs, maar ik ben niet kieskeurig), koekjes, cake, je snapt mijn punt. Eenmaal thuis aangekomen kijk ik in mijn boodschappentas en probeer ik te begrijpen hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren. Ik kijk beschuldigend naar mijn maag, die alleen maar blij knort met deze nieuwe aanwinsten.

Muziek: Ming's Pretty Heroes

Ming is de frontvrouw van de geweldige band Ming's Pretty Heroes. Je kunt wel merken dat ze een enorm muzikaal talent is, wanneer ze het nummer Move speelt.

Niks van aantrekken!

Ik doe mijn kledingkast open. Een ongetraind oog ziet misschien een lading kleding, een nog grotere lading schoenen (je kunt nooit te veel schoenen hebben) en een wasmand waar zelfs de vliegen angstvallig vandaan komen. Maar het ongetraind oog ziet het fout! Ik zie namelijk dit: helemaal niks. Ik heb niks om aan te trekken.
Het zou niet erg zijn als dit eens in de zoveel tijd zou gebeuren. Als dat het geval zou zijn, dan zou ik zelfs een voor-als-ik-niks-heb-om-aan-te-trekken-outfit aanschaffen, maar het is veel ernstiger. Ik heb dit bijna dagelijks. Want wat voor een dag is het nou eigenlijk? Op het nieuws zag ik allemaal vrolijke zonnetjes over het land verspreid, maar wanneer ik uit mijn raam kijk, zie ik een grote grijze wolk die alle blauwe lucht opslokt. En heb ik dit vest niet al heel vaak aangehad? Wat zullen de mensen wel van me denken? Ik zie ze elkaar al aanstoten en zeggen: "Zie je? Nu draagt ze dat vest alweer! Wat een sloeber".
En zo kies ik systematisch voor de verkeerde kleding. Ik vertrouw de donkere wolk buiten en trek een trui aan, maar na vijf minuten op de fiets gutst het zweet al van mijn voorhoofd af, om maar niet te spreken van de lucht die van mijn oksels wegdrijft. Op die momenten wens ik voor een nieuwe gardarobe en een stylist die me vertelt wat ik aan kan trekken en wat "zó vorig seizoen was". En voor een goede deodorant.

Toeristische trekpleisters van de hel

Ook al ben ik een klunzige sukkel wiens intelligentie haar regelmatig in de steek laat, ben ik toch gezegend met een aantal leuke eigenschappen. Ik heb bijvoorbeeld een waanzinnige fantasie. En dan bedoel ik niet alleen dat als iemand een zeer levendig verhaal vertelt over een man die zijn endeldarm uitpoept, ik een heel mooi plaatje in mijn hoofd kan vormen. Nee, ik kan mezelf ook uren vermaken met de meest waanzinnige hersenspinsels die mijn prachtige verbeelding voortbrengt. Niet zelden lig ik op een zeilboot te zonnen terwijl Johnny Depp een cocktail voor me bereidt.
De voordelen van mijn levendige fantasie zijn wel duidelijk, maar er zit ook een nadeel aan. Vooral 's nachts krijg ik last van deze duistere kant van mijn vermogen onrealistische filmpjes af te spelen in mijn hoofd. Dan zijn alle schaduwen moordenaars en elk geluid komt vast van een verkrachter. Ik verwacht elk moment een hand die van onder het bed mijn arm vastpakt en me meesleurt naar de toeristische trekpleisters van de hel. Op dat moment lig ik met de dekens over mijn hoofd en mijn ogen stijf dichtgeknepen en probeer ik met enige logica de enge beelden uit mijn hersenen te verdrijven, maar altijd wint de fantasie. Wanneer ik de volgende ochtend het licht door de gordijnen zie schijnen, bedenk ik me ineens hoe slecht mijn verbeelding zich weer heeft gedragen. Toch kan ik het niet laten dan weer vrolijk verder te gaan met fantaseren, want Johnny Depp kan toch niet zonder me?

Muziek: The Band Perry

Doe je ogen dicht, leun achterover en denk even nergens aan. Behalve dan aan dit prachtige nummer van The Band Perry, If I Die Young.