Opgeblazen pofgezicht

Een momentje van eerlijkheid: ik ben niet het type persoon dat beschouwd zou kunnen worden als 'sportief' of 'atletisch'. Ik zie mezelf eerder als een gemakssporter: ik sport wanneer ik er zin in heb, tijd voor heb, motivatie voor heb en wanneer er echt absoluut niks op televisie is. Helaas (of gelukkig) is dat niet vaak. Desondanks kan ik een aardig stukje hardlopen. Ik gok dat ik functioneer op geluk, want ook al sport ik niet veel, ik kan makkelijk de vijf kilometer aan. Dit geeft me altijd veel voldoening en plezier, maar er zit een nadeel aan.
Waarom, waarom is hardlopen zo ontzettend onaantrekkelijk? Ik voel me als de jonge god Hermes met schoenen waar vleugeltjes aan zitten, maar ik zie eruit alsof ik na een brakke nacht twintig kilometer na huis heb moeten strompelen. Mijn gezicht is één egaal rood vlak, mijn haren zitten plukje voor plukje met zweet vastgeplakt aan mijn hoofd en met de juiste loopstijl (handen niet opgetrokken, maar naar beneden, voeten afrollen enzovoorts) ziet het eruit alsof ik nodig naar de wc moet.
Ik snap het niet. Zien de sportende vrouwen in reclameadvertenties er niet altijd fantastisch uit, met hun pasgewaxte benen, stralende glimlach en golvende haren? Waar is hun opgeblazen pofgezicht? Wanneer struikelen zij eens over hun eigen voeten? Niks van dat. Ze zien eruit alsof ze naar het altaar rennen, hevig opgemaakt en met tanden zo wit, dat ze licht reflecteren.
Nee, ik zie er niet uit alsof hardlopen mijn lust en mijn leven is wanneer ik aan het sporten ben. Ik zie er niet uit alsof mijn huid een porieloze hemel is. Ik zie er simpelweg niet uit. Gek genoeg is dat niet een van de smoesjes die ik gebruik om niet te moeten hardlopen. Ik gebruik het wel als reden om op zondagochtend te gaan, wanneer niemand me ziet of herkent.