Alsof de dijken zijn doorgebroken

Ik ben een huilebalk. Het kan niet anders gezegd worden. Ik huil ontzettend snel bij muziek, filmpjes op youtube, documentaires, televisieprogramma's, films, foto's enzovoorts. Het gebeurt bijna automatisch. Ik hoef maar een lied te horen over wederzijds respect en liefde en de tranen stromen oncontroleerbaar over mijn wangen. Alsof de dijken zijn doorgebroken.
Soms kan ik dit gejank beperken tot enkele tranen die, zonder te knipperen, uit mijn ogen rollen. Dit zijn de zogenaamde silent tears. Geen gesnik, geen gesnotter, gewoon een paar traantjes die over mijn wang lopen en er nog theatraal uit zien ook. Jammer genoeg lukt dit niet en word ik al een emotioneel wrak van een film over een hond die zijn baasje redt van een hartaanval of iets anders belachelijks. Wanneer ik de waterlanders voel aankomen, probeer ik ze zo lang mogelijk binnen te houden. Ik verberg alle emoties die ik heb en ik sluit ze op in een kooitje. Ik probeer met niemand te gaan praten, want ik weet dat dan de emotionele bom ontploft.
Uiteindelijk begin ik met een enkele silent tear, gevolgd door een snik, gevolgd door een uitvoerige huilsessie, compleet met opgezwollen ogen en een neus vol snot. De film of het lied is inmiddels al een half uur afgelopen wanneer ik mijn tranen droog. Huilen werkt heel goed als uitlaatklep. Ik kan wel zeggen dat ik door al het huilen juist vrolijk door het leven kan gaan. En wil ik eens goed uithuilen, dan luister ik wel naar de soundtrack van Titanic. Ja hoor, daar komt de brok in mijn keel al!